Stroje prezentujące pochodzenie rycerza poprzez przeniesienie elementów herbowych bezpośrednio na strój. Noszą wiele różnych nazw w zależności od pochodzenia i okresu, poczynając od tunik, jak, weppenroków, tabardów czy hunge.

Maria Gutkowska- Rychlewska w „Historii ubiorów” pisze że skrócenie się ubiorów męskich przypada na okres pierwszej połowy XIV w. gdzie mamy także do czynienia ze skróceniem się kolczug pod które zakładano ubiór sporządzony z kilku warstw materiału z wypełnieniem z runa owczego, które gęsto pikowano , czyli dobrze nam znane przeszywanice. Od drugiej połowy XIV wieku skomplikowana dekoracja heraldyczna pojawia się na cotte d`armes, a w XV na kobiecych sukniach, ubiorach heroldów, końskich kropierzach i na ubiorach towarzyszących rycerzom członków drużyn.

Natomiast Krystyna Turska w książce „Ubiór dworski w dobie pierwszych Jagiellonów” wskazuje na fakt, że wraz pojawieniem się zbroi białej rycerze przedstawiani są w sztuce w pełnej zbroi, okryci płaszczami w kształcie peleryn. Płaszcze te z godłami herbowymi należały do obyczaju rycerskiego. Rycerz zakuty w zbroję rozpoznawany był po barwach i klejnocie wyhaftowanym na tunice i kropierzu . Tuniki herbowe w barwach tła tarczy rycerza miały przeważnie krótkie rękawy. Dla ułatwienia wkładania na zbroję płytową nie zszywano lub częściowo zszywano boków tuniki. Prezentowane w tym dziale stroje wykonane są przeważnie z sukna wełnianego z podszyciem lnianym, wszystkie wykończenia wykonywane są ręcznie.